Reflecties op het lichtgevoelige laagje van het netvlies.

zelfportret 09-02-28

De schilderijen van Lique Schoot.

Met een bewonderenswaardige consequentheid werkt Lique Schoot sinds einde jaren 90 aan haar oeuvre. Consequent want ze heeft zich helemaal verklaard tot het zelfportret als haar medium. Dit vereist moed, altijd de dialoog met jezelf aan te gaan, je beeltenis analyseren en becommentarieëren. Daarbij, etiketten als dat het narcistisch werk zou zijn worden door derden onterecht vlug geplaatst.

Lique Schoot is een schilder die met weinig verf toe kan. Haar manier van schilderen is vakkundig maar heel ijl. Hierin doet ze denken aan schilders van “ Les Vingt “ eind 19^e eeuw. Enkele leden van deze groep symbolisten wilden zich juist afzetten tegen al te pasteus werken om hierdoor vergeestelijkte taferelen te kunnen scheppen.  Kijk naar haar “ zelfportret 09-02-28 “ . De achtergrond doet denken hoe Xavier Mellery interieurs weer gaf; ( L’ ame des choses ) het geheel heeft weer weg van “Who shall deliver me” van Fernand Khnopff .  Toch is het een 21^e eeuws schilderij en ook een typisch Nederlands schilderij in de zin van het zakelijk weergeven van de zichtbare werkelijkheid.

On n’ a que soi , ( men heeft slechts zich zelf ) de lijfspreuk van Fernand Khnopff zou ook op Lique Schoot kunnen slaan. Men heeft slechts zich zelf, praktisch gesteld, het onderwerp, model, studieobject wat het dichtst onder handbereik is.

Er zijn schilders die als het ware de wereld willen omarmen. Die in hun beeldhonger aanleidingen om te schilderen van overal vandaan plukken. Bij Lique Schoot niets van dat. Eerder het tegenover gestelde. Lique’s startpunt ligt bij haar zelf gecentreerd vanuit het zelfportret maar bouwt van daaruit een heel schilderkundig universum op. Deze zelfportretten zijn vaak erg zakelijk geschilderd alsof het documentairefotografie betreft. Toch suggereren deze beelden bol te staan van metaforen, symbolisme en poëzie. Sec betreft het ook een letterlijke waarneming van een bepaald tijdstip ,locatie en waar de kunstenares op dat moment aanwezig was. Lique Schoot schiet sinds 2003 met een pocketcamera iedere dag een foto van haarzelf. Deze reeks beelden is het vertrekpunt van haar schilderkundig werk. Een nu al 7 jaar durend document in foto’s over het verglijden van de tijd. Haar visuele dagboeken.

Natuurlijk, deze zelfportretten gaan over Lique Schoot. Onvermijdelijk wanneer een kunstenaar zich zelf schildert. Lique Schoot maakt zich tegelijk niet echt druk over hoe de wereld haar ziet . Echter, ze speelt ook geen rollenspel met identiteiten. Wat zijn deze zelfportretten dan toch ? Wat maakt dit werk zo fascinerend ? Naar mijn idee dat ze zo precies over het slappe koord wandelt boven de afgrond van enerzijds ijdelheid en anderzijds toneelspel. Ze valt er niet in. Lique is Lique en registreert dat met een precieze genadeloze eerlijkheid. Waarom doen veel van haar werken dan herinneren aan eerdere werken uit de kunstgeschiedenis of suggereren een zeker symbolisme ? Dit lijkt in tegenspraak met haar reporterachtige benadering . Toch schuilt juist hierin de klasse van haar kunstenaarschap. Een kunstenaar herkent de poëtische motieven waar die zich voor doen. Juist in een zakelijke registratie van de waarneming kan zich het mysterie ontwaren. Zelfportret 09-02-08 kan plat omschreven worden als zelfportret in een blauwe ruimte met een open deur maar wat een suggestieve kracht gaat er vanuit. De vorsende blik, de ruimte achter het persoon, de donkere ruimte achter de open deur. Alles suggereert een verhaal. Alles is als het ware bezield met leven.  Geheimzinnig zonder valse pretenties.

Lique Schoot speelt geen toneel in haar schilderijen en zal zeker niet op een pathetische manier emoties uitspelen. Als ze in haar beeldkeuze speelt met emoties is het een subtiel spel. Niets zal het evenwicht op het slappe koord verstoren. Zelfs in haar Lique erotique serie niet waar ze toch wel heel dicht een andere visuele dagboeken auteur nadert. Namelijk de fotografe Natasha Merrit met haar nog al expliciete Digital Diaries.  Omdat Lique Schoot vanaf 2003 iedere dag een foto van haar zelf heeft genomen is het als toeschouwer mogelijk om een spoor in de tijd te volgen. Haar fotografische zelfportretten zijn geschoten met een eenvoudige niet digitale pocketcamera. Het camerastandpunt is altijd op armafstand. Per maand een filmrolletje. Een zeer streng rigide concept van handelen. Vanuit dit strakke kader weet Lique Schoot een heel oeuvre te creëren waarin ze een hele grote bandbreedte aan indrukken en stemmingen raakt. Kunstzinnige vrijheid ontplooit zich pas wanneer de kunstenaar zich verbindt aan een thema en daar mee in de weer gaat. Lique Schoot heeft met haar verbondenheid aan het zelfportret een medium gevonden om haar schilderkundig spel te spelen en haar beeldend verhaal te vertellen. Haar zelfportretten overstijgen het gegeven dat het hier alleen over Lique Schoot gaat. Het gaat hier over leven, tijd, gevoel als universele begrippen. Haar zelfportretten zijn op te vatten als persoonlijke metaforen voor deze grote thema’s .

Fernand Khnopff Xavier Mellery